We Włoszech na start spotkanie z historią w Glurns
Zmieniamy miejsce. Opuszczamy Bawarię i przemieszczamy się do Trydentu-Górnej Adygi lub Południowego Tyrolu. Czyli jedziemy do Włoch. Trochę to zagmatwane, jak i historia regionu.
Zdjęcie. Austria. Przejazd przez malownicze góry drogą B179.
Tym razem naszym celem jest miejscowość Glurns (Glorenza).
Po I Wojnie Światowej Włochy zatrzymały część austriackiego Tyrolu. W tej chwili region szczyci się dużą autonomią. W ramach tego można posługiwać się językiem niemieckim lub włoskim. Nazwy miejscowości są dwujęzyczne. Dlatego opisuję nasz dzisiejszy cel dwiema nazwami.
Glurns (Glorenza) jest jednym z najmniejszych miast regionu pod względem ludności i zajmowanego obszaru. Miasto zachowało swój historyczny układ. Jest jednym z nielicznych, w którym pozostały w całości mury miejskie otaczające miejscowość.
Sporo emocji budzi sam wjazd do miejscowości większym samochodem przez średniowieczną bramę miejską. Jeszcze więcej emocji budzi fakt, że w bramie wyjazdowej się nie zmieścisz. Jest po prostu za mała. Na szczęście jest alternatywna droga.
Zdjęcie. Glurns. Torre di Malles. Brama wjazdowa do miasta.
Zatrzymujemy się na kampingu Campingplatz Im Park. Wjazd na kamping umiejscowiony jest od strony drogi SS41. Sam kamping to spory trawiasty teren z utwardzonymi drogami dojazdowymi. Przyjechaliśmy w porze sjesty, więc znaleźliśmy sobie wolne miejsce i ustawiliśmy się na placu. Udało się nam nawet znaleźć częściowo zacienione miejsce. Zameldowaliśmy się chwilę później po otwarciu recepcji.
Zdjęcie. Nirvana na Campingplatz Im Park.
Zaraz za ogrodzeniem kampingu biegnie szlak rowerowy. Trzeba przyznać, że dosyć popularny. Widzieliśmy wielu turystów korzystających z niego. Z wykorzystaniem tej ścieżką można również najszybciej i najbezpieczniej dotrzeć do miasta.
Glurns (Glorenza)
Nie marnujemy czasu i idziemy na zwiedzanie miasta. Nie jest duże, więc jego obejście ze wszystkimi zakamarkami nie zajmuje dużo czasu. Mamy okazję przejść się wzdłuż murów miejskich, a nawet w niektórych miejscach jest możliwość wejścia na nie.
Zdjęcie. Glurns (Glorenza). Fragment murów obronnych otaczających miasto.
Zdjęcie. Zadaszony chodnik udostępnionego do zwiedzania odcinka muru miejskiego Glurns.
Zdjęcie. Glurns (Glorenza). Wjazd do miasta od południa drogą SS41.
Trzeba przyznać, że miasto zachowało swój charakter. Jeśli jesteś zwolennikiem tętniącego miasta, korzystania z barów i restauracji tu możesz się rozczarować . Tu króluje spokój i cisza.
Zdjęcie. Glurns (Glorenza). Jeden z zaułków miasta z murem miejskim na wprost.
Zdjęcie. Glurns (Glorenza). Plac miejski.
Wracając po drodze, naprzeciw kampingu zauważmy dziwny obiekt. Jest to kurnik na kołach przetaczany po podwórzu. Ciekawszy jest jednak ustawiony przy drodze dystrybutor, w którym możesz kupić świeże jajka na sztuki lub kilogramy. Do tego jest jeszcze sałata, kapusta i ziemniaki. W zasadzie można przygotować z tego obiad. Jedyne zabezpieczone miejsce, to wrzutnia monet. Pozostałe schowki możesz otwierać i wybierać swobodnie. Mam pewne wątpliwości co do funkcjonowania tego typu dystrybutora u nas w kraju.
Zdjęcie. Świeże jajka od kurek z wolnego wybiegu z Goggale Box.
Na tym kończymy pierwszy dzień w Glurns (Glorenzie). Przygotowujemy się do wypadu w dniu następnym.
Przemieszczamy się dalej. Naszym kolejnym celem jest Fussen na południu Bawarii
Czas zmienić miejsce pobytu. Przemieszczamy się w kierunku Fussen na południu Niemiec, przy granicy z Austrią.
W trakcie przejazdu przez Czechy nie korzystamy z dróg płatnych. Wobec tego przemieszczamy się wolno, mając dużo czasu na podziwianie mijanych miejscowości i miejsc. Dla nas to rozpoznanie terenu. Rozglądamy się za punktami do zwiedzenia w przyszłości. Przejeżdżając przez Decin, Karlowe Vary jest co podziwiać.
Fussen
Do Fussen dojeżdżamy późnym popołudniem. Zatrzymujemy się na Wohnmobilpark Füssen przy Abt-Hafner-Straße, zajmując ostatnie dostępne miejsce. Fussen jest bardzo popularnymi i odwiedzanym miejscem przez kampery i należy się liczyć z taką sytuacją.
Zdjęcie. Nirvana na Wohnmobilpark Füssen.
Do końca dnia robimy mały spacer po okolicy i staramy rozgryźć komunikację miejską w Fussen.
Zdjęcie. Fussen. Centrum miasta około godziny 20.30 tętni życiem.
Tegelberg
Rano pobudka, śniadanie i startujemy na pobliski przystanek autobusowy. Ogólnie wygląda to tak, że większość linii autobusowych kończy się, lub zaczyna w pobliżu dworca kolejowego Fussen, gdzie znajduje się główny węzeł przesiadkowy. Z tego miejsca jedziemy do przystanku przy kolejce linowej Tegelbergbahn na Tegelberg.
Zdjęcie. Parking przy stacji kolejki linowej Tegelbergbahn. Na tle gór widoczny zamek Neuschwanstein.
Plan jest następujący. Wchodzimy na Tegelberg. Dalej udajemy się szlakiem w stronę mostu Marienbrücke. Stamtąd schodzimy w stronę jednego z najpiękniejszych i najsłynniejszych zamków, zamku Neuschwanstein.
Nie korzystamy z kolejki. Od początku zamierzamy wejść na Tegelberg o własnych siłach. Nie jesteśmy w tym osamotnieni. Wchodzenie ścieżką Schutzengelweg ma tę zaletę, że prawie cały czas w zasięgu wzroku jest zamek Neuschwanstein, który można podziwiać z coraz to innej perspektywy.
Zdjęcie. Zamki Neuschwanstein i Hohenschwangau na jednym ujęciu ze szlaku.
Szlak jest dosyć wymagający. Nie jest trudny technicznie, ale przewyższenie ponad 820 m robi swoje. W każdym razie często robimy przerwy na podziwianie widoków.
Mniej więcej w połowie trasy znajduje się restauracja Rohrkopfhütte. W tym miejscu można odbić w ścieżkę biegnącą obok niej i po zaledwie 100 m wejść na punkt widokowy na szczycie Rohrkopf (1359 m.n.p.m). Odpoczywając na ustawionych ławkach mamy możliwość podziwiania roztaczającej się panoramy w kierunku Fussen i jeziora Forggensee.
Zdjęcie. Panorama gór z punktu widokowego na Rohrkopf. Fussen w prawym górnym rogu zdjęcia.
Zdjęcie. Panorama z jeziorem Forggensee w centrum.
Po krótkim odpoczynku na Rohrkopf kontynuujemy naszą wspinaczkę w kierunku Tegelbergu. Na szlaku nie będziesz narzekać na samotność. Szlak cieszy się dużą popularnością.
Zdjęcie. Podejście pod Tegelberg. Szlak cieszy się dużą popularnością.
Wreszcie dochodzimy do rozwidlenia szlaków w kierunku Marienbrücke. I tu sprawdzają się nasze obawy. Most Marienbrücke jest w remoncie. Więc cały szlak w jego kierunku jest również zamknięty. Trudno, będziemy musieli kiedyś jeszcze raz odwiedzić Fussen.
Marienbrücke
Nie pozostaje nam nic innego, jak dotarcie alternatywną drogą w kierunku Marienbrücke. Od restauracji Tegelberghaus do prawie samego Hohenschwangau trzymamy się najpierw ścieżki Naturpfad Ahornreitweg, a potem ulicy Bleckenaustasse. Trzeba przyznać, że przejście tą ścieżką jest bardzo widowiskowe.
Zdjęcie. Widok gór ze ścieżki Naturpfad Ahornreitweg.
W trakcie powrotu udaje nam się uchwycić jedno z ładniejszych ujęć. Na jednym zdjęciu most Marienbrücke z zamkiem Neuschwanstein w tle. Warto było.
Zdjęcie. Most Marienbrücke z zamkiem Neuschwanstein w tle.
W Hohenschwangau wsiadamy do autobusu i z przesiadką przy dworcu kolejowym Fussen docieramy na nasz parking.
W ten sposób kończymy nasz pełen wrażeń dzień.
Podsumowanie
Przejazd Hrensko – Fusen – 637 km.
Koszt postoju na Wohnmobilpark Füssen – 26,00€ za dobę.
Nie udało nam się przejść z Tegelbergu do Marienbrücke. Nie przejmujemy się. Mamy kolejny powód żeby wrócić do Fussen.
Trasa wycieczki – Tegelberg – 14,2 km. Wznios 926 m / spadek 936 m
Wskazówki
W Fussen znajdują się obok siebie trzy place umożliwiające zatrzymywanie się kamperów. Wszystkie położone są po sąsiedzku na tej samej ulicy. Próbuj znaleźć miejsce na którym z nich.
Niektórzy zatrzymują się na parkingach pobliskich sklepów mimo znaków ostrzegających o zakazie parkowania kamperów. Zostawali zamykani na parkingach szlabanami. Pół biedy, jeśli nie zamierzałeś nigdzie jechać. Woleliśmy nie ryzykować.
Na naszym parkingu w trakcie rejestracji otrzymaliśmy karty umożliwiające bezpłatne poruszanie wszystkim środkami komunikacji publicznej, w tym pociągami w promieniu 30 km od Fussen. Poprzednim razem nie mieliśmy takiej możliwości. Tym razem skorzystaliśmy z oferty.
Ruszamy na wakacje 2022 roku. Zaczynamy od Hrensko i rzeki Kamenice w Czechach
Zaczęły się wakacje, więc to również pora na nasz odpoczynek. W tym roku zaplanowaliśmy sobie dużo słońca. Dosłownie i w przenośni. Dosłownie ponieważ liczymy na dobrą pogodę, a we Włoszech, bo tam się wybieramy, można na nią liczyć. Natomiast w przenośni, ponieważ naszym celem jest włoska Val de Sole, czyli dolina słońca. Czy rzeczywiście tak było? Zapraszamy do przeczytania naszych kolejnych wpisów z wakacji 2022 roku.
Mezni Louka
Naszym pierwszym celem jest miejscowość Hrensko w Czechach, a konkretnie okolice rzeki Kamenice przepływającej przez nią. Chcemy zatrzymać się na parkingu w Mezni Louka.
Do Czech docieramy w okolicach godziny 18. I tu napotykamy pierwszy problem. Dosłownie 7 km przed postojem nie możemy przejechać przez miejscowość Jetrichovice. Droga w kierunku Mezni Louka jest rozkopana, w trakcie remontu. Widzę, że miejscowe samochody gdzieś przemykają, ale czy nam z busem się uda? Nie chcemy ryzykować. Nadkładamy kilkanaście kilometrów i lokalnymi drogami, zresztą bardzo wąskimi, dostajemy się do Hrenska i dalej do Mezni Louka.
W Mezni Louka zatrzymujemy się na ogólnym parkingu z możliwością parkowania kamperów. O tej porze parking jest w zasadzie wolny, więc możemy sobie wybrać miejsce. Oprócz nas na parkingu stoją jeszcze trzy kampery. Parking zlokalizowany na skraju miejscowości, pod samym lasem.
Zdjęcie. Nirvana na parkingu Mezni Louka.
Kamenice
Rano, jak tylko pojawiła się obsługa parkingu uregulowałem należność za dwie noce i ruszyliśmy w trasę.
Zaczynamy od przejścia w kierunku miejscowości Mezna. Pojawiające się w oddali pośród drzew skałki, sugerują, co nas dzisiaj czeka. Będzie tego więcej. W Meznie szukamy zejścia do doliny rzeki Kamenice. Schodzimy ok. 80 m w głąb doliny. Zmienia się klimat z suchego na górze, trafiamy w chłodny, wilgotny. Bardzo fajne zejście wśród skałek i drzew.
Zdjęcie. Zejście od Mezny w wąwóz rzeki Kamenice.
Na dole w rejonie mostu na rzece (Mezni mustek) skręcamy w prawo. I znów bardzo ładny odcinek do przejścia. Wysokie skałki, wąska ścieżka oddzielona drewnianymi barierkami od rzeki. Do tego przejście przez przebicie w skale nadają wędrówce specyficznego uroku.
Zdjęcie. Klimatyczna ścieżka nad rzeką Kamenice na odcinku Mezni mustek – przystań.
Zdjęcie. Rzeka Kamenice. Przejście w skałach na szlaku w kierunku przystani.
Po około 700 m docieramy do przystani w wąwozie Edmunda. W tym miejscu ścieżka się urywa. Jedyną formą kontynuacji szlaku jest jego przepłynięcie łodzią. Łodzie są 26 osobowe, więc czasem chwilę trzeba poczekać na komplet pasażerów. Nie trwało to jednak długo, może z dziesięć minut i … ruszamy.
Zdjęcie. Łódź pełna. Ruszamy.
Znów piękny odcinek rzeki w wąwozie. Nasz sternik, co chwila opowiada coś o kolejnych miejscach. Niestety wszystko to jest po czesku i powtarzane po niemiecku.
Zdjęcie. Jedna z atrakcji. Wodospad uruchamiany przez sterników.
Zdjęcie. To o takich miejscach opowiadali flisacy.
Zdjęcie. Ruch na rzece Kamenice jest duży.
W ten sposób pokonujemy około 800 m. Docieramy do kolejnej przystani, gdzie niestety musimy zakończyć naszą podróż łodzią. Dalszy wypad musimy kontynuować o własnych siłach. Do Hrenska jest jeszcze jakieś 1,5 km. Na szczęście ten odcinek jest równie atrakcyjny do przejścia jak poprzedni.
Zdjęcie. Dalsza droga do Hrenska jest równie atrakcyjna.
Hrensko
Docieramy do Hrenska. Uroczo położona miejscowość rozdzielona rzeką Kamenice, kończąca się Łabą. Typowa dla pogranicza czesko – niemieckiego zabudowa. Miejscowość w stylu kurortowym. Jedyne co na przeszkadza to … chiński bazar. Ciągnie się prawie przez całą miejscowość. Ceny w Euro. Wszyscy sprzedawcy to Azjaci. No i ten unoszący się zapach chińskich tenisówek. Nie pasuje do tego miejsca.
Zdjęcie. Hrensko od strony rzeki Kamenice.
Zdjęcie. „Chiński” bazarek w Hrensku.
Zdjęcie. Kościół Św. Jana Nepomucena w Hrensku.
Nad Łabą wchodzimy na górujący nad nią punkt widokowy (Labská vyhlídka Elisalex).
Zdjęcie. Łaba u ujścia rzeki Kamenice. Widok z Labskiej vyhlídki Elisalex.
Zdjęcie. Hrensko z punktu widokowego.
Brama Pravcicka
Kończymy pobyt w Hrensku. Idziemy do kolejnego punktu naszej wędrówki. Jest nią charakterystyczna i słynna formacja skalna Brama Pravcicka. Nie sposób nie trafić. Wszystko i wszyscy przemieszczają się tamtym kierunku. Za ostatnimi zabudowanymi Hrenska odbijamy w lewo i wolno wspinamy się w stronę szczytu.
Zdjęcie. Szlak w kierunku Bramy Pravcickiej.
Wstęp w pobliże skały jest płatny. Nie wchodzimy, zresztą to nie ma sensu , przy tak dużej ilości ludzi. Chwilę podziwiamy skałę z najlepszych miejsc widokowych i zaczynamy schodzić w stronę naszego parkingu.
Zdjęcie. Hotel Falkennest i Brama Pravcicka.
Zdjęcie. Brama Pravcicka.
Na tym odcinku jest już spokojniej. Większość spotykanych wędrowców idzie w przeciwną stronę, czyli w stronę Bramy Pravcickiej.
Zdjęcie. Na szlaku w stronę Mezani Louka.
Późnym popołudniem docieramy do kampera, gdzie resztę dnia spędzamy odpoczywając.
Z całego serca polecamy zwiedzenie okolic Hrenska i rzeki Kamenice.
Podsumowanie
Przejazd do Mezni Louka (Czechy) – 508 km.
Koszt postoju na parkingu Mezni Louka – 12,00€ za dobę.
Koszt przepłynięcia łodzią po rzece Kamenice – 8,00€ od osoby.
Trasa wycieczki – Kamenice – Hrensko – Brama Pravcicka – 17,9 km. Wznios / spadek 459 m.
Wskazówki
Dwa tygodnie po naszym pobycie dowiedzieliśmy się o przykrym wydarzeniu, otóż miejsce te dotknął pożar. Większość lasów otaczających Bramę Pravcicką uległa spaleniu. Teren był niedostępny. Sprawdź dostępność terenu.
Oprócz wskazanego parkingu jest jeszcze możliwość zaparkowania w Hrensku na parkingu (Parkoviště U Vodopádu), gdzie widzieliśmy zaparkowane kampery. Oczywiście można również skorzystać z postoju na kampingu w Mezni Louka.